Dolor y complejidad

Y me duele hasta que no aguanto más, hasta que ni lo siento más. Hasta que sea normal y hace parte de la vida. Este dolor no para nunca. Apareció y nos complicó la vida y ya no se marcha. Hasta que sea tan hundida en ello que ni puedo recordarme como fuera vivir sin ello. A cada vez que se demuestre la complejidad y la soledad , siento una punzada y no sé qué hacer ni comó reaccionar. Siento un toque de nostalgía. Nostalgía por los tiempos de antes. Por cuando era pequeña y todo era sencillo, la complejidad no existía y la soledad significaba jugar a solas con lo que encontraba en mi camino. Pero esos tiempos ya han pasado. Me crié allí y a veces pienso que hasta estaba feliz. Vino la adolescencia y acabó con la sencillez. La incomodidad se hizo rey. Se divorciaron mis padres y se complicó todo. Puede que la gente no se de cuenta, pero de verdad es complicado, incluso sin las broncas que se hacen en ciertas familias. Mis padres ya no son mis padres, es mi parde y es mi madre. Pero no dejan de ser familia. Ni para mi ni para el resto de los parientes. No se borra a una persona al divorciarse de ella. Así se complica la vida al divorciarse. Y así nos persigue el dolor, al menos a mí, nos complica la vida hasta que no nos damos cuenta que siga ahí. Hasta que en un momento cualquiero se muestra y te hiere cuanto más porque no lo viste llegar. Y no sabes qué decir ni qué pensar para que no te sientas tan incómodo o para que el otro no se sienta tan inoportuno.

Que nadie me diga jamás que tengo suerte al haber sido perdonada de las broncas. No estoy perdonada de las consecuencias del divorcio (ni de la inseguridad que no parezco capaz de vencer) y esos sí que duelen, de un modo u otro. Estoy hundida en ellos, ni lo siento más. Forman parte de la vida y ya no soy consciente de que me duele. Hasta este momento cualquiero que te hiere cuanto más porque no lo viste llegar.

Dicen que eso es la vida. Pero yo voy a vencerlo todo, un día.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Hasta la vista

Hasta la vista. La película. Flamenca. O sea, una prueba más de porqué me gusta tanto el cine flamenco. Hace mucho tiempo que me reí tanto con una peli. Sin que sea una comedia tonta y absurda como suelen ser los de [j]ollywood, o al menos en mi opinión. Me valen madres, esas. Pero las de aparencia realista (o más realista), esas... Esas pelis sí me gustan.

Dat rauwe kantje eraan, dat hoekje dat er af is... Ik geloof dat dat is wat me zo bevalt aan de Vlaamse film. Ik ga er geen zin meer aan wijden, porque esta noche las palabras no acaban de explicarlo tanto como lo pienso.

Ik meen me te herinneren dat vanavond de eerste keer is dat ik naar de film ging sinds ik weer in België ben, en behalve van de prijs (over de 18 euro voor twee), schrok ik gisterenavond van het volk. Memorial Van Damme. We zijn dan ook onverichter zake terug gekeerd. Vanavond was een herkansing, maar het wachten meer dan waard. Rundskop staat soieso op mijn lijste van Movies-To-See, maar Hasta la vista leek me anders ook wel een kanshebber voor de verre Academy Awards.

No voy a decir mucho más, porque las palabras justas no me vienen ahora. Maar ik heb er absoluut van genoten. Als iemand alsnog de film in de bioscoop wilt gaan zien, ben ik kandidaat. En tegen dat hij op DVD uitkomt ook.

Et dans ma tête les langues se mélangent. Siguen mezclándose. C'est une réalité diario. Ya sabes... They're my favourite. Misschien niet toevallig de vier talen in Hasta La Vista, hoe onbeduidend ook.

& this is the moment where I stop making any sense. Sweet dreams, then. Hasta la vista.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Nostalgia

Ze hebben een kacheltje gezet. En de rozen bloeien.

[.: Svegliami, che ho voglia de scoprire di che colore è il mare se stiamo la testa in giù :.]

Flarden

*Op de hoek sta ik te wachten tot de auto me oppikt. Headphones in, music on, world off. Auto's razen me voorbij. Mijn Walkman stuwt pure vreugde via mn oren mn aders in. Mijn gezicht breekt open in een glimlach, ik barst haast in lachen uit. De kracht van muziek ligt in het feit dat éénzelfde liedje je nog meer opwekt wanneer je al vrolijk bent, je troost wanneer je verdrietig bent. Voetgangers lopen in drummen om me heen. De wereld draait door. Temidden van al dat stadsgeweld sta ik, bijna te huilen van geluk.

*Jeans, shorts, dresses, leggings, bare legs, high heels, killer heels & platforms, flats -I want it all. Casual, casual chic. These are the codewords.

*Eén van de mooiste complimenten die je mij kan geven is dat ik een goede vertaling heb gemaakt. Ik heb er twee gemaakt vandaag.
Ik ben niet zeker of dat nu exact is waarvoor ik zolang gestudeerd heb (toch voor deze stage), maar het gaat in ieder geval de goede richting uit.

*Als ik later uit werken ga, wil ik me nog steeds vrij kunnen voelen. Sluit me niet in een doosje op, want ik wil eruit. The world is my playground... Ik wil een uitdaging, ik wil kunnen vliegen en zoveel mogelijk stukjes wereld zien. Ik wil talen horen, leren. Ik wil bezig zijn met iets constructiefs en niet een hele dag achter een scherm weggestopt zitten. Ik wil ontdekken. Ik weet dat dat verlangen mijn droom van boeken vertalen misschien tegenspreekt. Het is nooit mijn idee geweest alleen maar te vertalen. Ik ben niet altijd even nuchter, mijn hoofd vertoeft graag in de wolken. I am a dreamer. Ik ontdek pas wat ik graag (wil) doe(n), dat gevoel maakt me machtig, alsof ik voor het eerst diep, snijdend ademhaal. Ik leef. Prik mijn ballon niet kapot, maar laat me zweven. Laat me rustig mijn toekomst uitdokteren, laat me gaandeweg ontnuchteren. Het heeft lang geduurd voor ik kon zeggen: ik hoef niet meer elke dag tegen die zwarte kant te vechten. Er zullen altijd dagen zijn waarop zwartgalligheid de bovenhand haalt, en op die dagen zal ik de put die onder me gaapt extra hard voelen. Op die dagen zal de strijd me des te harder en des te oneerlijker lijken. Maar op andere dagen haal ik met gemak de bovenhand. Ik. Een vervelde versie van mn oude zelf. Het meisje in mn hoofd dat zolang heeft gewacht om uit te breken. Ze heeft vrienden die haar energie geven, familie die haar steunt, muziek die haar kracht geeft. Ik hoef niet meer elke dag tegen die zwarte kant te vechten. Dus laat me, laat me genieten van die sensatie. Laat me genieten van uit te zoeken waarheen ik mn leven leiden wil. En geef me vooral een meertalige omgeving, zodat ik kan genieten van het ritme van andere talen.

[.: Svegliami, che ho voglia de scoprire di che colore è il mare se stiamo la testa in giù :.]

.*

 Moodswings
baby

I do not like what I see
LET IT GO


back in time


[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Por fin, veo a otros.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Cosas de la vida

• Mis padres se divorciaron y toda la casa se dividió en dos.
  A veces es complicado recordar qué encontrar y dónde.
  La casa en la que crecí se vendió y aunque la echo de menos, nunca volverá a ser mia. Mi habitación, mi lugar favorito del jardín, los arboles y la fruta, la cocina y todo lo demás. En mis sueños sigo viviendo ahí, deambulando por los cuartos, recuerdo todo detalle. Hasta que a veces me despierto desorientada, creeyendo que me encuentro en mi habitación con las paredes rojas y blancas, llenas de floras y citas.
 

• Ik mis Spanje. Het weer en de blauwe lucht en het zoete fruit en het vlees en de melk.
  Ahí la fruta sabe a fruta, a fruta madura. Hier smaken de appelsienen naar water, de kersen niet zo zoet, en de perzikken behouden een zuur kantje.
  Het weer is hier verkeerd en de zon schijnt niet zo helder en nooit zo fel. De lucht heeft voortdurend de verkeerde schakering, een licht hemelsblauw, maar steeds met een vleugje wit erdoor, een laagje mist erover. Niet dat hel hemelsblauw in Spanje, dat je hier enkel lijkt te vinden in oude schilderijen en op gephotoshopte foto's.
 

• Mijn Visa kaart blijft THUIS nu ik weer in "mn eigen land" vertoef, waar ik administratief alles regel, want anders geef ik veel te veel uit. Ik moet dringend leren mn geld een pak beter te beheren. Te sparen. Ik ben virtueel BLUT.

 

• Writing in Spanish is so frustrating. It confronts me with the limits of my knowledge and my capacity, every sentence, over and over and over again. Het confronteert me met de grenzen van mijn kennis en vooral van mijn kunnen, elke zin opnieuw. Niet weten hoe je iets moet formuleren, op de grenzen van je woordenschat en grammatica en taalgevoel botsten.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Crazy world

There's some crazy people out there. I was surfing YouTube, a link someone shared on Facebook. I ended up watching videos of a channel called "HermosaVerdad" that are trying to show the world how wicked christians are. Granted, one of their videos shows a quite extreme christian thanking God for the Japan earthquake, because according to her it was an answer to her prayers to open atheist's eyes and make them "see the thruth".

But seriously?

Both of them are extremists. Is it so hard to respect each other? Respect each other's views? I for one do not believe there is a God, but that doesn't make me feel the need to tear down any believer. On the contrary, I respect that they do believe, and in some people I know I admire the way they live their faith (I think they'll know if they read this). In return I only ask respect for my own point of view.

It is one thing to ask people to open up and reflect about things, and in the end, let them make their own decisions. It is another forcing your point of view upon them, forcing it down their throat, because you supposedly have "the one and only thruth". And that goes both ways, as in I'm talking about the obviously extremist atheist channel and the extremist christian. Respect is a keyword, something both seem to lack.

To me, there is not "one truth". There are various, and each person has their own. To create a human world, respect for these various thruths is a key. But unfortunately, many people do not get that. At least I am lucky enough to be surrrounded by people who respect me for what I am and for what I believe, and in return I respect them. It's simple, really. Give it a try.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Over 15-M & andere dingen

De zin om uit mijn hoekje te kruipen, groeit weer. De zin om iets te doen met mijn leven, om iets nuttigs te doen, iets te betekenen (al was het voor mezelf). Als ik kijk naar de "Spaanse revolutie", de beweging van "15-M" (zoals ze in Spaanse media genoemd wordt naar de startdatum), gloeit mijn hart: hoe vredevol het er aan toe gaat, hoe overtuigd de manifestanten zijn, hoe ze blijven doorzetten. Gisteren zat ik op de Plaza Mayor toen een hele hoop studenten & ouders met hun kinderen daar kwamen betogen voor een juister en eerlijker Spanje, begeleid door twee politiemannen. Meestal gaan manifestaties door onder strikte politiebegeleiding, niet altijd onterecht, daar oproerkraaiers er ook vaak hun weg enaartoe vinden. Ik vermoed dat Spanje geen uitzondering is op die regel. En toch is het kenmerk van deze manifestaties net die vreedzaamheid, die geweldloosheid. Eén van de meest geziene en gehoorde slogans is niet voor niets "Nuestras armas = Nuestras manos" (Onze wapens = Onze handen), in vreedzame zin. Zelfs bij de ontruiming van de Plaza de Catalunya in Barcelona leek vooral de politie gewelddadiger dan de betogers te zijn, hoewel ik me daar beter niet helemaal over uitspreek: ik was er niet bij, en zulke dingen komen vaak van twee kanten. In elk geval blijft geweldloosheid overheersen bij de manifestanten, zowel bij zij die in de betogingen meelopen, als bij de harde kern die hun kampen hebben opgeslaan op pleinen overal in Spanje (ook hier in Salamanca, ja).

Al snap ik niet helemaal waar ze precies allemaal voor staan, in zekere zin vind ik hun volhardendheid inspirerend. Er is zoveel in het politieke landschap van mijn eigen land waar ik niet langer akkoord mee ga, dat ik niet langer wil dulden. Politiek heet me lang geen snars kunnen schelen, en misschien weet ik er helemaal niets van. Ik ben niet perfect in mijn standpunten, ook ik ben tegenstrijdig in mijn overtuigingen, en ik weet bijzonder weinig over de respectievelijke programma's van de partijen, maar ik weet wel dat ik de huidige gang van zaken grondig beu ben. Kunnen onze politici om te beginnen stoppen met elkaar verwijten naar het hoofd te slingeren (en dan heb ik het zowel over de Vlamingen respectievelijk Walen ondereen als Vlamingen en Walen heen en weer), stoppen met al die ruzie en zich eens serieus gaan bezig houden met het vormen van een federale regering? Straks, en dat is over een dag of 10, zitten we al een jaar met een regering van "lopende zaken". Kunnen ze alsjeblieft eens leren overeen te komen? Als wij dat in ons klein Belgenlandje niet kunnen, hoe zit het dan met Europa? En waarom willen Vlamingen het verplicht maken dat je op Vlaamse partijen stemt voor FEDERALE verkiezingen? Als het een regering voor heel het land betreft, waarom mag ik dan niet stemmen op de politicus en/of partij die ik het meest competent acht voor die job, maar moet ik stemmen op een Vlaming? Mijn papa zei altijd "Moeten is dwang en Scheiße is afgang", en gelijk heeft hij. Zoveel moet, en wat krijgen we ervoor in de plaats? Een hoop politici die als een bende incompetenten ruzie maakt. "Het vertrouwen is geschonden," heet dat dan met een eufemisme. Misschien moesten we die Spaanse Revolutie thuis maar eens over doen.

Verder weet ik plots niet meer wat ik volgend jaar wil: thuis in België verder studeren en eventueel (of ook niet) stage doen in het buitenland, of de hele master in Spanje volgen. Er is veel wat ik uit die ervaring zou kunnen leren: alleen mijn Spaans al zou er wel bij varen. Een taalbad nemen is nu eenmaal leerrijk en ik heb het gevoel dat mijn schriftelijk Spaans hier beter zal worden dan dat het thuis ooit zou worden. Niet dat ik denk dat de opleiding in België niet deugd, ik ben er van overtuigd van wel. Alleen denk ik dat je nergens beter met een taal leert omgaan dan in het land waar ze gesproken wordt, waar moedertaal sprekers er je leren mee goochelen.

Natuurlijk moet ik bij die beslissing ook rekening houden met andere dingen: ik heb thuis ook nog een leven, en met thuis bedoel ik hier België. Ik heb er vrienden, ouders, zus, familie. En als er één ding is dat ik geleerd heb uit deze 5 maanden, dan is het dat ik ze mis, ondanks de nieuwe vrienden die ik hier gemaakt heb. Bovendien redeneren Spanjaarden niet altijd gelijk aan Belgen: de kloof tussen Noord en Zuid. Hoewel het slechts één negatieve ervaring betreft, zet het me toch aan het denken: een heel jaar, een opleiding hier beëindigen is nog iets anders dan een semester op uitwisseling gaan. En zo zijn er nog een stuk of duizend factoren die ik in overweging neem...

Morgen heb ik mijn laatste examen, en dan bouw ik een paar dagen zelfreflectie in. Volgende maandag vertrek ik met En Vivo (een christelijk geïnspireerde organisatie) naar Braga, Portugal, waar we van dinsdag tot en met donderdag zullen helpen aan de bouw van een huis voor een familie die momenteel in een garage woont. Vrijdag sta ik weer in Salamanca, en zal ik beginnen aan mijn achterstallig werk: de thesis voor communicatie. Jullie mogen me nu naar het hoofd slingeren wat je wil: dat ik gek ben om met een bende christenen mee te gaan terwijl ik zelf niet geloof, dat ik onhandig ben en dat ik er niets kan gaan uitsteken, wat dan ook. Ik weet dat ik, positief uitgedrukt, niet de meest handige persoon ben, maar ik weet ook dat ik mezelf wel een jobje zal vinden dat ik wél kan doen, en goed. Misschien verbaas ik mezelf wel in the process. Wat de christenheid betreft, nee, ik geloof nog steeds niet in een God daarboven of waar dan ook, in welke vorm ook. Ik weet wel dat ik me bij En Vivo steevast welkom voel en ik weet ook dat ze daar zo ongeveer de vriendelijkste mensen hebben zitten die ik al ben tegengekomen (hier in Salamanca, op z'n minst). Er is me nog nooit een bijbel onder de neus geschoven noch hebben ze getracht me te bepreken, het onderwerp "God" of "geloof" of welk relgieus getint onderwerp ook is nooit ter sprake gekomen, tenzij ik het zelf ter sprake bracht. Laat al die clichés maar achterwege, want nee, ze kloppen niet. En dus ga ik mee, omdat ook zij me in zekere vorm inspireren. En daar heb ik geen God voor nodig, alleen mezelf.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Nulla vita sine musica

& als muziek de pijn heeft verzacht
de twijfel weggevaagd
slaap dan maar
zacht

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]