Life, Pt [?]

De juiste woorden vinden om de pijn en onzekerheid die zo onredelijk diep verankerd in me zitten, uit te drukken en van me af te leggen. Van dag tot dag, het blijft een gevecht.

Life still seems like the little box I want to get out of. I don't know what it is I want so desperately, but I'll have to think bigger than the place where I live. For starters, I guess. A year back from now, I was envisioning a long awaited change. A chance to think outside my box, to be outside my box. It was hard, it was great, I've been desperate and intensely happy. It was every bit a roller coaster ride & I'd do it all over again. But now it seems as if I'm stuck again. The black hole is gaping below me and I'm scared I'm falling into it all over again. My energy levels haven't been so low in a long time, sleep doesn't come easy, I can't remember anything & sometimes, I just want to sleep through the day and not wake up until a million years later & I feel better. I have to fight. Going to Spain has helped me in a lot of ways, but it hasn't helped me conquer my fears and doubts. Too many days the world seems like a big black blur. It takes patience and perseverance and some days I can't find any. I have to finish my studies, I want to finish them. At the same time I'm so disappointed and scared I want to stop altogether. And then there's the blur again. What in hell am I going to do with those diplomas? What do I want? What do I need in order to feel happy, to be happy? Questions keep popping up as I can't answer any. What is it that keeps me back? What do I want to do with this life? I didn't ask for it, and yet here I am. So make the best of it. But how? What will make it feel valuable and every second worth it, at least to me? I want to feel free, I don't want my life laid out for me. I need a broader horizon than the one I can envision here. People seem to be realistically narrow-minded and I want to dream. I want to help people in some way and I want music to somehow be a part of my life. I want change and a freedom that allows me to think big. Get rid of the doubt, in the first place. I have to study, make new year's wishes and fight the demons that still haunt me. Al final, me quedo quieta de querer hacer todo a la vez.

[.: Because time gets harder to outrun And I'm nobody, I'm not done :.]

*Find the right words to express and get rid of the pain and the uncertainty that is so unreasonably and deeply rooted in me. It remains a fight, day to day.

*In the end, wanting everything at once, I keep still.

 

Twenty something dreams

These are my not-equally-realistic-nor-equally-desired twenty something dreams. Teenage dreams -revisited, really.

• Create the ideal festival line-up and preferably have the band perform a private and/or acoustic set. I'd start with Kings of Leon, Something Corporate, Pearl Jam and Alice in Chains. Not necessarily in that order.
• Call myself Master in Communication sciences / Translation [After 7 seven years I deserve them titles, no?]
• Write the lyrics to an amazing song or write a book
• Have a song written about me
• Translate a book. Preferably by Jaime Bayly or Albert Espinosa. Not a French one in each case, a Spanish one.
• Wear a blue wedding dress [If I ever do get married, of course]
• Make a world trip and fall in love with a thousand views.
• Fall in love tout court.
• Learn another three languages. To start with.
• Be a godmother [in progress]
• Feel free of all doubt [even for the briefest moment]
• Make a difference [even the slightest, to only one person] 
• Go to Latin-America. Argentina, Mexico, Cuba, Brazil, Chile, Paraguay, Venezuela, you get the picture.
• Go to Latin-America and learn a local dance. Tango?
• Compose the soundtrack of my life, never get tired of it and blast all the songs through the stereo at the same time. Or maybe I should just select my favorite part of each song.
• Always find the right words. At the right time. In the right order.

[.: I've never been so lost, I've never felt so much at home :.]

to my friends

"I believe in you
Even if no one understands"
(The Calling)

You know who you are. & I need you more than I can possibly find the words for right now.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Patience

Time is running out.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Dolor y complejidad

Y me duele hasta que no aguanto más, hasta que ni lo siento más. Hasta que sea normal y hace parte de la vida. Este dolor no para nunca. Apareció y nos complicó la vida y ya no se marcha. Hasta que sea tan hundida en ello que ni puedo recordarme como fuera vivir sin ello. A cada vez que se demuestre la complejidad y la soledad , siento una punzada y no sé qué hacer ni comó reaccionar. Siento un toque de nostalgía. Nostalgía por los tiempos de antes. Por cuando era pequeña y todo era sencillo, la complejidad no existía y la soledad significaba jugar a solas con lo que encontraba en mi camino. Pero esos tiempos ya han pasado. Me crié allí y a veces pienso que hasta estaba feliz. Vino la adolescencia y acabó con la sencillez. La incomodidad se hizo rey. Se divorciaron mis padres y se complicó todo. Puede que la gente no se de cuenta, pero de verdad es complicado, incluso sin las broncas que se hacen en ciertas familias. Mis padres ya no son mis padres, es mi parde y es mi madre. Pero no dejan de ser familia. Ni para mi ni para el resto de los parientes. No se borra a una persona al divorciarse de ella. Así se complica la vida al divorciarse. Y así nos persigue el dolor, al menos a mí, nos complica la vida hasta que no nos damos cuenta que siga ahí. Hasta que en un momento cualquiero se muestra y te hiere cuanto más porque no lo viste llegar. Y no sabes qué decir ni qué pensar para que no te sientas tan incómodo o para que el otro no se sienta tan inoportuno.

Que nadie me diga jamás que tengo suerte al haber sido perdonada de las broncas. No estoy perdonada de las consecuencias del divorcio (ni de la inseguridad que no parezco capaz de vencer) y esos sí que duelen, de un modo u otro. Estoy hundida en ellos, ni lo siento más. Forman parte de la vida y ya no soy consciente de que me duele. Hasta este momento cualquiero que te hiere cuanto más porque no lo viste llegar.

Dicen que eso es la vida. Pero yo voy a vencerlo todo, un día.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Hasta la vista

Hasta la vista. La película. Flamenca. O sea, una prueba más de porqué me gusta tanto el cine flamenco. Hace mucho tiempo que me reí tanto con una peli. Sin que sea una comedia tonta y absurda como suelen ser los de [j]ollywood, o al menos en mi opinión. Me valen madres, esas. Pero las de aparencia realista (o más realista), esas... Esas pelis sí me gustan.

Dat rauwe kantje eraan, dat hoekje dat er af is... Ik geloof dat dat is wat me zo bevalt aan de Vlaamse film. Ik ga er geen zin meer aan wijden, porque esta noche las palabras no acaban de explicarlo tanto como lo pienso.

Ik meen me te herinneren dat vanavond de eerste keer is dat ik naar de film ging sinds ik weer in België ben, en behalve van de prijs (over de 18 euro voor twee), schrok ik gisterenavond van het volk. Memorial Van Damme. We zijn dan ook onverichter zake terug gekeerd. Vanavond was een herkansing, maar het wachten meer dan waard. Rundskop staat soieso op mijn lijste van Movies-To-See, maar Hasta la vista leek me anders ook wel een kanshebber voor de verre Academy Awards.

No voy a decir mucho más, porque las palabras justas no me vienen ahora. Maar ik heb er absoluut van genoten. Als iemand alsnog de film in de bioscoop wilt gaan zien, ben ik kandidaat. En tegen dat hij op DVD uitkomt ook.

Et dans ma tête les langues se mélangent. Siguen mezclándose. C'est une réalité diario. Ya sabes... They're my favourite. Misschien niet toevallig de vier talen in Hasta La Vista, hoe onbeduidend ook.

& this is the moment where I stop making any sense. Sweet dreams, then. Hasta la vista.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Nostalgia

Ze hebben een kacheltje gezet. En de rozen bloeien.

[.: Svegliami, che ho voglia de scoprire di che colore è il mare se stiamo la testa in giù :.]

Flarden

*Op de hoek sta ik te wachten tot de auto me oppikt. Headphones in, music on, world off. Auto's razen me voorbij. Mijn Walkman stuwt pure vreugde via mn oren mn aders in. Mijn gezicht breekt open in een glimlach, ik barst haast in lachen uit. De kracht van muziek ligt in het feit dat éénzelfde liedje je nog meer opwekt wanneer je al vrolijk bent, je troost wanneer je verdrietig bent. Voetgangers lopen in drummen om me heen. De wereld draait door. Temidden van al dat stadsgeweld sta ik, bijna te huilen van geluk.

*Jeans, shorts, dresses, leggings, bare legs, high heels, killer heels & platforms, flats -I want it all. Casual, casual chic. These are the codewords.

*Eén van de mooiste complimenten die je mij kan geven is dat ik een goede vertaling heb gemaakt. Ik heb er twee gemaakt vandaag.
Ik ben niet zeker of dat nu exact is waarvoor ik zolang gestudeerd heb (toch voor deze stage), maar het gaat in ieder geval de goede richting uit.

*Als ik later uit werken ga, wil ik me nog steeds vrij kunnen voelen. Sluit me niet in een doosje op, want ik wil eruit. The world is my playground... Ik wil een uitdaging, ik wil kunnen vliegen en zoveel mogelijk stukjes wereld zien. Ik wil talen horen, leren. Ik wil bezig zijn met iets constructiefs en niet een hele dag achter een scherm weggestopt zitten. Ik wil ontdekken. Ik weet dat dat verlangen mijn droom van boeken vertalen misschien tegenspreekt. Het is nooit mijn idee geweest alleen maar te vertalen. Ik ben niet altijd even nuchter, mijn hoofd vertoeft graag in de wolken. I am a dreamer. Ik ontdek pas wat ik graag (wil) doe(n), dat gevoel maakt me machtig, alsof ik voor het eerst diep, snijdend ademhaal. Ik leef. Prik mijn ballon niet kapot, maar laat me zweven. Laat me rustig mijn toekomst uitdokteren, laat me gaandeweg ontnuchteren. Het heeft lang geduurd voor ik kon zeggen: ik hoef niet meer elke dag tegen die zwarte kant te vechten. Er zullen altijd dagen zijn waarop zwartgalligheid de bovenhand haalt, en op die dagen zal ik de put die onder me gaapt extra hard voelen. Op die dagen zal de strijd me des te harder en des te oneerlijker lijken. Maar op andere dagen haal ik met gemak de bovenhand. Ik. Een vervelde versie van mn oude zelf. Het meisje in mn hoofd dat zolang heeft gewacht om uit te breken. Ze heeft vrienden die haar energie geven, familie die haar steunt, muziek die haar kracht geeft. Ik hoef niet meer elke dag tegen die zwarte kant te vechten. Dus laat me, laat me genieten van die sensatie. Laat me genieten van uit te zoeken waarheen ik mn leven leiden wil. En geef me vooral een meertalige omgeving, zodat ik kan genieten van het ritme van andere talen.

[.: Svegliami, che ho voglia de scoprire di che colore è il mare se stiamo la testa in giù :.]

.*

 Moodswings
baby

I do not like what I see
LET IT GO


back in time


[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]

Por fin, veo a otros.

[.: Se guardo in basso ho le vertigini, adesso ho paura :.]